Do układania płytek na płytki wybierz elastyczny klej o podwyższonej przyczepności, oznaczony według PN-EN 12004 jako C2TE S1 lub C2TE S2. Alternatywą może być klej żelowy, który w wielu systemach pozwala pominąć gruntowanie. Sam wybór zaprawy nie wystarczy – stare płytki muszą być stabilne, czyste i właściwie przygotowane.
Jaki klej wybrać do płytek na płytki?
Stara glazura lub gres tworzą gładkie, zwykle niechłonne podłoże. Zwykły klej klasy C1 może mieć na nim zbyt małą przyczepność, dlatego do tej metody stosuje się zaprawy klasy C2TE S1 albo C2TE S2. Litera C2 oznacza podwyższoną przyczepność, a S1 i S2 określają zdolność kleju do odkształcania się bez utraty połączenia.
W praktyce można użyć tradycyjnego kleju elastycznego po zastosowaniu gruntu sczepnego albo kleju żelowego. Ten drugi ma wysoką przyczepność do trudnych, niechłonnych powierzchni i według karty technicznej konkretnego produktu może być nakładany bez wcześniejszego gruntowania.
C2TE S1 czy C2TE S2 – czym się różnią?
Oznaczenie S1 oznacza odkształcalność na poziomie co najmniej 2,5 mm, a S2 – co najmniej 5 mm. Im większa możliwość pracy kleju, tym lepiej zaprawa kompensuje drobne ruchy podłoża i naprężenia między starą a nową warstwą. S2 przydaje się szczególnie wtedy, gdy występują większe obciążenia lub podłoże może silniej pracować.
| Klasa | Charakterystyka | Zastosowanie |
|---|---|---|
| C2TE S1 | Podwyższona przyczepność i odkształcalność co najmniej 2,5 mm | Typowe układanie nowych płytek na stabilnej starej okładzinie we wnętrzach |
| C2TE S2 | Podwyższona przyczepność i odkształcalność co najmniej 5 mm | Podłoża wymagające większej kompensacji naprężeń i cięższe formaty, jeśli dopuszcza to karta techniczna |
| Klej żelowy klasy C2TE | Wysoka przyczepność i łatwiejsze rozprowadzanie na niechłonnej ceramice | Prace, w których producent dopuszcza klejenie bez gruntu |
Litera T oznacza zmniejszony spływ, co pomaga utrzymać płytki na ścianie. Litera E wskazuje wydłużony czas otwarty, czyli dłuższy czas na ułożenie płytki po rozprowadzeniu zaprawy. Zawsze trzeba jednak sprawdzić pełne przeznaczenie produktu, zakres grubości warstwy i dopuszczalny format okładziny w jego karcie technicznej.
Do tej metody należą między innymi kleje oznaczone jako C2TE S1 lub C2TE S2, takie jak EXPERT 3 i EXPERT 4. Przykładem alternatywy żelowej jest Kerakoll H40 Bez Limitów. Nazwa handlowa nie zastępuje jednak klasyfikacji i instrukcji producenta.
Czy stare płytki nadają się do przykrycia?
Przed zakupem kleju trzeba sprawdzić nie tylko jego parametry, lecz także stan istniejącej okładziny. Nowa warstwa będzie tak stabilna, jak podłoże znajdujące się pod spodem. Przed rozpoczęciem prac sprawdź:
- czy płytki nie wydają głuchego dźwięku podczas opukiwania,
- czy żadna płytka się nie rusza ani nie odspaja,
- czy spoiny nie kruszą się i nie wypadają,
- czy powierzchnia nie jest pokryta tłuszczem, mydłem, woskiem lub osadem.
Głuchy dźwięk zwykle wskazuje na pustkę pod płytką. Takiego elementu nie należy przykrywać nową warstwą. Trzeba go usunąć, a miejsce uzupełnić i wyrównać. W przeciwnym razie może odspoić się nie tylko nowa płytka, lecz cała dwuwarstwowa okładzina.
Jak przygotować podłoże i nakładać klej?
Przygotowanie zależy od rodzaju wybranej zaprawy. Tradycyjny klej wymaga zwykle gruntu sczepnego, natomiast klej żelowy może pozwalać na pominięcie tego etapu. Decydujące są zapisy w karcie technicznej produktu.
- Dokładnie umyj i odtłuść stare płytki oraz spoiny. Usuń osad, resztki detergentów i wszystkie luźne zabrudzenia, a następnie pozostaw powierzchnię do wyschnięcia.
- Zmatów błyszczącą ceramikę papierem ściernym lub inną metodą dopuszczoną przez producenta. Po matowieniu dokładnie odkurz i odpyl podłoże.
- Nałóż grunt sczepny z kruszywem kwarcowym, jeśli wymaga tego wybrany klej. Preparat powinien wyschnąć zgodnie z instrukcją. Przy tradycyjnych zaprawach można stosować produkt przeznaczony do podłoży niechłonnych, na przykład grunt zawierający kruszywo kwarcowe.
- Rozprowadź klej pacą zębatą na podłożu, a cienką warstwę wetrzyj również w spód płytki. Ta metoda kontaktowa ogranicza ryzyko pustek i poprawia przyczepność.
- Dociśnij płytkę, lekko ją przesuwając, aby zaprawa równomiernie pokryła powierzchnię. Wielkość zębów pacy dobierz do formatu płytki i zaleceń producenta.
W przypadku kleju żelowego nie zakładaj automatycznie, że gruntowanie jest zbędne. Tę możliwość musi wyraźnie potwierdzać dokumentacja konkretnego produktu. Z kolei przy podłożach narażonych na wodę sama zaprawa klejowa nie zastępuje hydroizolacji.
O czym pamiętać przed rozpoczęciem prac?
Nowa warstwa płytek podnosi poziom podłogi. W zależności od grubości płytek i warstwy kleju może to być około 15–17 mm. Sprawdź wcześniej drzwi, progi, połączenie z sąsiednim pomieszczeniem oraz miejsce przy odpływach. Jeśli stare podłoże ma dylatacje, należy zachować je także w nowej okładzinie.
Metodę płytka na płytkę stosuj we wnętrzach i tylko na stabilnej okładzinie. Nie klej nowych płytek na elementy luźne, popękane lub przyklejone punktowo. Przy dużych ubytkach, nierównym podłożu albo wątpliwościach dotyczących konstrukcji lepiej najpierw usunąć starą warstwę lub skonsultować zakres prac z glazurnikiem.
Najbezpieczniejszy wybór to klej C2TE S1, a przy większych naprężeniach C2TE S2, zastosowany na właściwie oczyszczonym i przygotowanym podłożu. Klej żelowy może skrócić przygotowanie, lecz tylko wtedy, gdy jego producent dopuszcza montaż bez gruntowania.
